Waterproject

Nepal is één van de rijkst voorziene landen wat water betreft. Er valt voldoende regen tijdens de Moesson (4 maanden van juni tot september), aangevuld met de Mediterrane regens in de winter. De geologische condities en vegetatie helpen bovendien om het water vast te houden. Zodoende hebben de meeste heuvels natuurlijke waterbronnen. Enkel in mei en juni, de heetste maanden van het jaar, is er maar weinig water.

Het probleem is echter dat het drinkwater niet tot bij de mensen geraakt, dit omdat de meeste bronnen te ver verwijderd zijn van de dorpen.

De regering in Nepal belooft reeds 40 jaar zuiver drinkwater, maar in realiteit werd daar nog maar weinig van gerealiseerd. Ondertussen hebben echter zowel mensen uit de steden, als op het platteland geleerd hoe belangrijk hygiënisch water is.

Korte voorgeschiedenis

In Sarangkot hadden de meeste mensen 2 tot 2,5 uur nodig om een kruik water te gaan halen. Aangezien er water nodig was voor de mensen zelf én voor de dieren, dienden zij meerdere malen per dag water te gaan halen.

Ook de kinderen in de scholen leden eronder dat er geen water was. Ouders gaven meestal geen water mee.
Door watergebrek waren de kinderen en hun kleren vaak vuil.

In het verleden werden er reeds verscheidene voorstellen door NGO’s (niet gouvernamentele organisaties) gedaan en werden er kleinschalige projecten uitgevoerd. Er werden polytheen (soort plastiek) pijpleidingen aangelegd doorheen de jungle, waar de bron zich bevindt, tot in het dorp.

Deze leidingen zijn echter meermaals vernield en dit door verschillende oorzaken: Wanneer dorpelingen dorstig zijn terwijl ze in het bos zijn, snijden ze dikwijls een pijp door om ervan te kunnen drinken. Zware regenval en zware grond gaan makkelijk doorwegen en vormen aardverschuivingen, waardoor leidingen vernield worden

In 2002 was er een hevige bosbrand, waardoor vele pijpen smolten en dus niet meer bruikbaar waren.

Sarangkot had reeds eerder een waterreservoir gebouwd, maar doordat de pijpen vernield en dus niet meer in gebruik waren, bestond de kans dat andere dorpen verderop zich deze bron gingen toeëigenen.

In 2004 sprak het dorpscomité (“Village Development Committee”) Quality of Life Nepal aan om fondsen te werven voor een nieuw waterproject.
De installatie van een watertank en een reservoir en de 5 km pijpleidingen (door de jungle en op de rotsige helling van de berg) zouden meer dan 500 families in Sarangkot verder helpen.

Voorstel was de pijpen uit metaal te maken zodat bovenstaande oorzaken zich niet meer konden voordoen.
QOLN stelde wel voor dat de dorpelingen zelf het project zouden uitvoeren (25% gratis werk) om zo hun betrokkenheid met en verantwoordelijkheid in het project te verhogen. Anders bestaat de kans immers dat men de kranen en pijpen op termijn gaat verwaarlozen of vernielen.

2005

Het waterproject ging van start in januari 2005. Er was een begroting voorzien van 17.000 €.
Vanuit India werden metalen pijpen aangevoerd; vanuit Nepal cement en stenen.

Het project zou 5 maanden in beslag nemen, maar uiteindelijk heeft het meer dan anderhalf jaar geduurd!
Reden daarvoor was in de eerste plaats de politieke onrusten en de vele stakingen. Hierdoor was het vaak wachten op het noodzakelijke materiaal. Een ander probleem was dat het naburige dorp Kaskikot, waar de bron ligt, ook pijpen en watertaps ging eisen. Uiteindelijk besliste QOLN hen ook verder te helpen. Water is immers hard nodig voor IEDEREEN!
QOLN vroeg GCW nogmaals 3000 € om ook dit dorp verder te kunnen helpen.

2006

Op 4 januari werd het waterproject officieel ingehuldigd. De watertaps waren nog niet voltooid, maar doordat medewerkers van GCW op bezoek waren, werd van deze gelegenheid gebruik gemaakt om een ceremonie te houden.

Vanaf februari heeft het land echter weer te kampen met vele politieke onrust en ditmaal veel erger dan voorheen. Vele dorpelingen zijn zelfs te voet naar KTM getrokken om mee te gaan demonstreren tegen de koning!
Een ander probleem was dat de dorpelingen gingen ruzie maken over “waar” de watertaps dienden te komen! Iedereen wilde natuurlijk een tap zo dicht mogelijk bij zijn eigen huis!

Uiteindelijk werden in mei 2006 de 9 voorziene watertaps voltooid.
Er werd tevens iemand aangesteld om de tank en de pijpen regelmatig te controleren en eventuele lekken te melden.

Om de bron te beschermen en een maximum aan veilig drinkwater op te vangen, werd er aan de bron een klein reservoire gebouwd. Het debiet van deze bron is echter niet voldoende om het hele jaar door continu drinkwater te voorzien aan 3000 mensen.
In de maanden januari tot mei komt er dan ook maar enkele uren per dag water.

2007 – 2008

De zomer van 2007 was een catastrofe voor het waterproject. Door teveel aan regen werden er ongeveer 50 aardverschuivingen veroorzaakt op de berg Sarangkot. Ongeveer 600 meter pijpleidingen zijn mee de dieperik in gegaan. Het heeft een jaar geduurd eer QOLN de dorpelingen zover kreeg het waterproject terug te herstellen. Ook diende het land zich weer te stabilizeren.

2009

In januari 2009 hielpen Belgische vrienden John en May met de inzameling van 6.000 euro om het waterproject terug te herstellen.
QOLN heeft een comité samengesteld en samen met hen een overeenkomst afgesloten om het project tenminste in maart te beëindigen.
Negen mensen werkten hard en in gevaarlijke omstandigheden om de pijpleidingen door de jungle en over de kliffen te leggen om zo vers drinkbaar water naar het dorp te brengen.

2011

Dankzij de financiële hulp van Belgische organizatie Altaïr (Carlo & Edith Peetroons-Van Gorp), kon QOLN de waterleidingen tot aan het dagopvang centrum brengen. Vanaf nu kunnen al onze kindjes hun handen wassen en kunnen de leerkrachten beter zorgen voor de hygiene van de kinderen en de school.
QOLN zorgt ook voor een fonds waardoor er iemand een job krijgt om de pijpen na te kijken en ervoor te zorgen dat er steeds water komt.